این روزها اوضاع نابسامان و هردمبیل دانشگاه های شهرستانی به معضل تمام نشدنی می ماند که بیش از هرچیز – باقربانی کردن وقت و سرمایه نسل جوان- به پایه های علمی و تجربی جامعه ضربات جبران ناپذیری می زند.

در حقیقت به دلیل نبود امکانات کافی آموزشی، پژوهشی، کارگاهی و رفاهی و نیز بی میلی و عدم حضور اساتید مجرب و باتجربه در بسیاری از دانشکده های شهرستانی –به ویژه پیام نور- خروجی های آن فاکتورهای لازم برای حضور موثر و کارآ در اجتماع را نداشته و چون در صحنه های عمل زمینه اشتغال و به بارنشاندن دانش های تئوریک را فراهم نمی بینند، ناگزیر دلسرد و منزوی گردیده و عزلت می گزینند و چه بسا در مقابل بسیاری از تنش های اجتماعی آسیب پذیر شوند.

در این میان با توجه به نقش دانشجویان و جوانان به عنوان سازندگان فردای جامعه بایستی ضمن آشنایی آنها با تکنولوژی های کاربردی و پیشرفته، زمینه کشف، رشد و شکوفایی استعدادها و توانمندسازی آنها را ایجاد نمود.

از این رو می توان با به روزرسانی دانش های آکادمیک و عالی و نیز تجهیز و ارتقای کمی و کیفی محیط های آموزشی و کارگاهی همراه با تدوین و انتشار مداوم کتب و جزوات درسی –منوط به علوم روز- و نیز ایجاد انگیزه در اساتید و سنجش عملکرد آنها گامی موثر در راستای ارتقای سطح علمی و خودکفایی کشور برداشت.

بیایید به یاد داشته باشیم که " امروز سنگ زیرین فرداست"