بيا اين بار بي مقدمه بخشي از دست نوشته هاي نادر ابراهيمي را با هم زمزمه كنيم:

"اين را پيش از ما بسيار گفته‌اند، باور کن! هرکس که کاري مي‌کند، هر قدر هم کوچک، در معرض خشم ‏کساني‌ست که کاري نمي‌کنند. هر کس که چيزي را مي‌سازد - حتي لانه ‌ي فرو ريخته‌ي يک جفت قمري را- ‏منفور همه‌ي کساني‌ست که اهل ساختن نيستند. و هر کس که چيزي را تغيير مي‌دهد - فقط به قدر جابه جا کردن ‏يک گلدان، که گياه درون آن، ممکن است در سايه بپوسد و بميرد ـ بايد در انتظار سنگباران همه‌ي کساني باشد که ‏عاشق توقف‌اند و ايستايي و سکون.‏

‏... و بيش از اين‌ها، انسان، حتي اگر "حضور" داشته باشد و بر اين حضور مصر باشد؛ ناگزير، تير ‏تنگ‌نظري‌هاي کساني که عدم حضور خود را احساس مي‌کنند، و تربيت، ايشان را اسير رذالت ساخته، به او ‏مي‌خورد."

این روزها اوضاع نابسامان و هردمبیل دانشگاه های شهرستانی به معضل تمام نشدنی می ماند که بیش از هرچیز – باقربانی کردن وقت و سرمایه نسل جوان- به پایه های علمی و تجربی جامعه ضربات جبران ناپذیری می زند.

در حقیقت به دلیل نبود امکانات کافی آموزشی، پژوهشی، کارگاهی و رفاهی و نیز بی میلی و عدم حضور اساتید مجرب و باتجربه در بسیاری از دانشکده های شهرستانی –به ویژه پیام نور- خروجی های آن فاکتورهای لازم برای حضور موثر و کارآ در اجتماع را نداشته و چون در صحنه های عمل زمینه اشتغال و به بارنشاندن دانش های تئوریک را فراهم نمی بینند، ناگزیر دلسرد و منزوی گردیده و عزلت می گزینند و چه بسا در مقابل بسیاری از تنش های اجتماعی آسیب پذیر شوند.

در این میان با توجه به نقش دانشجویان و جوانان به عنوان سازندگان فردای جامعه بایستی ضمن آشنایی آنها با تکنولوژی های کاربردی و پیشرفته، زمینه کشف، رشد و شکوفایی استعدادها و توانمندسازی آنها را ایجاد نمود.

از این رو می توان با به روزرسانی دانش های آکادمیک و عالی و نیز تجهیز و ارتقای کمی و کیفی محیط های آموزشی و کارگاهی همراه با تدوین و انتشار مداوم کتب و جزوات درسی –منوط به علوم روز- و نیز ایجاد انگیزه در اساتید و سنجش عملکرد آنها گامی موثر در راستای ارتقای سطح علمی و خودکفایی کشور برداشت.

بیایید به یاد داشته باشیم که " امروز سنگ زیرین فرداست"